"Een hoofd vol gedachten"

085 130 18 11
Afspraak maken
Blog overzicht

Een hoofd vol met gedachten die je niet wilt hebben.

Tess ten Voorde

Een hoofd vol met gedachten die je niet wilt hebben. Dat is precies hoe ik mij heb gevoeld toen papa en mama vertelde dat ze uit elkaar gingen. De ‘liefdesbatterij’ is op zei mama. Dan laad je die toch weer op had ik tegen haar gezegd en ben boos naar boven gelopen. Bovenaan de trap ben ik stil gaan staan en gaan luisteren naar de ruzie tussen papa en mama.

Dit is op zich niks nieuws, maar het blijft raar. Waarom zou je ruzie maken met degene waarmee je getrouwd bent en een kind mee hebt? Dat hoort niet. In mijn hoofd heb ik geleerd dat je gaat trouwen met iemand waar je oud mee wilt worden en uiteindelijk kan er een kindje bij komen. Toen de ouders van Puck (uit mijn klas) gingen scheiden, was ze elke dag aan het huilen op school. Dit vond ik zo overdreven. Ouders gaan helemaal niet uit elkaar, maar nu gebeurt het ook bij mij. En waarom? Alleen maar omdat zij slechte batterijen hebben. Koop dan gewoon Duracell batterijen die schijnen het beste te zijn zie ik altijd op tv.

Jullie moeten mij maar eens begrijpen!

Ik hoor voetstappen op de trap en weet al precies dat mama naar boven komt. Ze heeft haar grijze sloffen aan die eigenlijk al veel te oud zijn, maar zij vindt ze lekker zitten zegt ze. Dat is voor mij moeilijk te geloven, sloffen met een gat erin kunnen toch niet lekker zitten? ‘Lieverd, kan ik even met je praten?’ Mama heeft gehuild zie ik aan haar gezicht, rode ogen en uitgelopen mascara. ‘Waarom heb je gehuild?’ Vraag ik, met de gedachte dat zij toch zelf kiest met papa om uit elkaar te gaan. ‘Ik voel me schuldig tegenover jou lieverd. Papa en ik willen graag dat we er rustig met jou over kunnen praten zodat je het kan begrijpen.’

Wat is dit nou weer voor iets? Het begrijpen? Dit valt toch niet te begrijpen? Ik voel woede omhoogkomen. ‘Je bekijkt het maar met je gepraat. Ik hoef jullie niet te begrijpen, jullie moeten mij maar eens gaan begrijpen!’ Nog voor ik het weet heb ik mijn kussen in mijn hand en gooi die op de grond, gevolgd door mijn dekbed, knuffels en matras. ‘Caro, stoppen!’ Mijn nachtkasje ligt al omver, de boekenkast is leeg door alle boeken die ik eruit heb gegooid. Het lukt me niet om te stoppen.

Waarom houden jullie niet meer van mij?

Huilend blijf ik van alles om me heen gooien in de hoop dat ik alles kan vergeten. ‘Caro!’ De stem van papa klinkt hard, maar ook geschrokken. Ik kijk op en begin spontaan te huilen wanneer hij binnen komt lopen. ‘Waarom houden jullie niet meer van mij? Ik heb toch niks verkeerds gedaan?’ Ik ga op de grond zitten en pak mijn knuffel vast. Op mijn schouder voel ik de hand van mama, ze komt naast mij zitten. Aan de andere kant van mij komt papa zitten. Hij slaat een arm om mij heen. ‘Wij snappen heel goed dat dit lastig is, voor jou nog iets lastiger misschien dan dat het voor andere kinderen zou zijn.

Weet wel dat wij heel veel van jou houden en dat jij niks verkeerds hebt gedaan.’ Papa probeert me te kalmeren, maar doordat mama ook is gaan huilen heeft het nog geen effect.

Ik wil mezelf kalm houden, maar het lukt niet meer

Na een halfuur met z’n drieën op de grond te hebben gezeten staat papa op. ‘Zullen we maar iets van frietjes gaan bestellen? Ik heb niet zo’n zin om te koken.’
’Frietjes? Zei ik.
Het is toch geen feest? Deze dag vraagt meer om gore nasi dan om frietjes.
‘Ik heb niet zoveel honger, vinden jullie het goed als ik even ga douchen?’ Zei mama. Mama kijkt mij aan terwijl ze de vraag toch ook aan papa heeft gesteld. Als je alleen mij aankijkt of alleen van mij een antwoord wilt/verwacht dan moet je de vraag ook alleen aan mij stellen. ‘Ga maar douchen en ga jij maar friet bestellen, doe alsof het feest is. Jullie hebben straks het leven waar jullie naar verlangen en ik zit er tussenin.’ De boosheid begint weer op te spelen. Ik wil mezelf kalm houden, maar het lukt niet meer en ik begin weer vanaf voorafgaan. Alles wat er in mijn buurt ligt wordt door de kamer gegooid. Tot het punt dat ik schrik van een harde knal en ik allemaal scherven op de grond zie vallen. Ik heb mijn spiegel stuk gegooid. De tranen komen nog meer naar buiten dan net.

Het laatste redmiddel is douchen?

‘Caro, jij gaat nu eerst even onder de douche.’ Zei mama.
Het laatste “redmiddel” wordt het ook wel genoemd als ik in zo’n bui ben. Mama wil me begeleiden naar de badkamer, maar ik kan me niet bewegen.
‘Ik kan niet onder de douche want jij wil onder de douche.’ Ik ben mijn stem aan het verheffen zonder dat ik het door heb. Papa tilt me op en brengt me naar de badkamer, mama loopt achter ons aan en zet de douche aan.

‘Kies maar, ga je zonder je kleren onder de douche of moet ik je er zo onder zetten?’ Terwijl papa de badkamer uitloopt blijft mama staan. Het enige waar ik aan kan denken is waarom zou ik met kleren onder de douche moeten? Net zoals vroeger met afzwemmen en dat je dan je kleren aan moet doen. Het is echt niet dat ik beter ga zwemmen als ik een broek aan heb hoor. Toch luister ik naar wat mama zegt en begin mij uit te kleden. Ik stap de douche in en voel het warme water over mijn huid glijden.  

Waarom begrijp ik dit niet?

Ik begin te huilen terwijl ik onder de douche sta.
‘Mama ik snap het gewoon niet.’ Soms voel ik mij zo dom. Waarom begrijp ik dit niet? ‘Lieverd toch, dat is echt niet erg. Daarom willen papa en ik graag met je praten en het erover hebben. Het is ook iets heel ingewikkelds.’ Mijn gehuil begint langzaam op te houden en ik draai de doucheknop om. Het warme water stopt gelijk met stromen en ik pak de handdoek die mama voor me heeft klaargelegd.

‘Zullen we beneden even gaan zitten en dan wat meer duidelijkheid proberen te creëren?’ Mama kijkt me hoopvol aan en ik knik uiteindelijk maar ja. 

Wij helpen jullie graag

Een echtscheiding is emotioneel en voor alle betrokkenen ingrijpend. Waarom heeft scheiden op een kind met autisme dan extra veel impact? Omdat kinderen met (een vorm van) autisme meer moeite hebben om de gevoelens, stemmingen en emoties van anderen op te merken en te begrijpen. Een kind met autisme vertellen dat jullie gaan scheiden is niet niets. We zien vaak dat deze kinderen terugvallen in het vasthouden aan patronen en dat zij het leven als zwart-wit zien. Dat is veilig voor ze. Anders overzien ze het niet. Om die reden praten we ook met het kind tijdens de scheiding. We scheppen duidelijkheid en structuur. Dit zorgt ervoor dat zij langzaamaan de kleurnuances weer kunnen zien.

Bij het opstellen van het ouderschapsplan bespreken we uitgebreid wat er extra nodig is voor het kind. Denk bijvoorbeeld aan de wisselmomenten en hoe je structuur creëert in de nieuwe situatie voor het kind. Duidelijkheid geeft rust, precies dat wat het kind nodig heeft.  

Heb je vragen, of wil je een vrijblijvende kennismaking inplannen?

Neem contact op
Wij helpen jullie graag

Autisme. Een hoofd vol gedachten
"Hoor jij de kinderstem tijdens jullie scheiding?"

Heb je vragen over je scheiding of ben je op zoek naar een mediator die bij je past?

Kom in contact met een scheidingsbemiddelaar bij jou in de buurt

Wij nemen binnen 1 werkdag contact met je op en helpen je graag verder.

Meer artikelen over "Autisme-ADHD"

Wanneer je autisme hebt vind je het fijn als je weet waar je aan toe bent. Je vindt het fijn om te weten wat er gaat gebeuren en hoe dat er dan uit gaat zien. Ook vind je het fijn wanneer je de...
lees verder
Vertellen aan de kinderen dat jullie gaan scheiden. Wanneer je Autisme hebt, heb je vaak het idee anders te zijn dan anderen. Wanneer je Autisme hebt, vind je het vaak fijn wanneer er...
lees verder
Een scheiding is voor partners al een impactvolle gebeurtenis. Als jullie kinderen hebben maakt dit de scheiding vaak nog complexer. En als jullie kinderen hebben met ADHD is de impact nog...
lees verder
Een kind opvoeden met ADHD, PDD-NOS, ADD, ODD of een andere vorm van Autisme is niet niks. Het vraagt om een andere manier van opvoeden. Voor scheiden met een kind met Autisme geldt hetzelfde: er...
lees verder
Afspraak maken