Afspraak maken
Terug naar blog overzicht

Bijna volwassen, maar tijdens de scheiding nog een kinderstem

 14 mrt 2018      Myrthe van der zanden
 

Het maakt niet uit hoe oud een kind is. Voor ieder kind is het horen dat zijn of haar ouders uit elkaar gaan even schrikken.

Wat ons opvalt, wanneer we lezen en spreken over scheidingen, is dat het meeste wordt geschreven over jonge kinderen tot de puber leeftijd. Waarbij wij ons dan afvragen; en de jong volwassenen dan? De kinderen die bijna volwassen zijn, hebben ook nog stabiliteit en rust nodig. Juist die leeftijdscategorie vraagt om heldere communicatie.

We merken vaak dat de jong volwassenen inmiddels slim genoeg zijn om te weten, hoe de relatie tussen hun ouders was. De ouders waren immers het rolmodel en dit was de basis voor hun eigen prille relaties. Een scheiding doet dan ook andere dingen met jong volwassenen dan met kinderen van andere leeftijden. Het zet ze aan tot nadenken over de man-vrouw verhouding, respect voor elkaar als ook zelfstandigheid en afhankelijkheid binnen een relatie. Dit zijn onderwerpen waar naar mijn idee over gesproken moet worden om de basis te waarborgen. Als we hier niet secuur mee omgaan, zal dit gevolgen hebben voor hun volwassen relaties.

Vaak vertellen deze kinderen ons, dat ze het ongelooflijk moeilijk vinden om hun aandacht te verdelen tussen hun ouders.
Ze praten over kwesties als het pendelen tussen twee huizen, terwijl ze zelf ook een vriendje of vriendinnetje hebben. Vragen krijg ik over hun sportbeoefening, de vriendengroep en natuurlijk het huiswerk … Dat is best wel een geregel. Iets waar de jongeren op die leeftijd al moeite genoeg mee hebben; alle ballen in de lucht te houden.

Het vieren van je verjaardag terwijl je ouders ruzie hebben. Moet je dan echt één van je ouders niet uitnodigen?
En wanneer je nou ook nog een broertje of zusje hebt. Moet je daar dan ook rekening mee houden? Of een oudere broer of zus die al studeert en alleen in het weekend thuis komt?

Wat we veelvuldig zien is, dat de kinderen zelf een schema proberen te maken. Een schema waarin niemand tekort wordt gedaan. Helaas constateren we dan, dat ze zichzelf volledig wegcijferen. Ze denken niet meer aan hun eigen behoeftes en lopen op die manier volledig vast. Met als gevolg dat ze vaak een muur om zich heen bouwen, wat het contact met hen bemoeilijkt. Dat is de fase waarin ouders uit hun eigen boosheid komen, zich weer meer kunnen richten op hun kinderen en ze op dat moment, hun jong volwassen kind als ‘lastig’ bestempelen.

Maar laten we nu vooral niet in het negatieve blijven hangen, want dan verandert er niks. Door te weten wat er in de meeste koppies omgaat, kunnen we veel voorkomen. Praten! Zaken uitleggen; hoe het scheidingproces is gestart. Dat de beslissing om uit elkaar te gaan niet zomaar is genomen. Op die wijze zullen kinderen minder snel één van de ouders de schuld geven.

Praten over de toekomstplannen en vragen stellen over wat het kind belangrijk vindt. Praten over respect naar elkaar toe binnen relaties. Praten inzake verwachtingen over en weer.
Samen met de ouders zorgen we ervoor, dat de kinderen niet buiten het proces worden gehouden. Sommige zaken hebben nu eenmaal invloed op het leven van de kinderen, zij vinden het prettig om daarin betrokken te worden. Echter zijn het de ouders die de beslissingen nemen.

Zo kan ook het bijna volwassen kind, het kind blijven gedurende het scheidingsproces van de ouders.

Neem contact op

Je kan contact met ons opnemen voor een gratis kennismakingsgesprek of als je vragen hebt over je situatie. Wij zullen je dan zo snel mogelijk, maar in ieder geval binnen één werkdag, terugbellen.