Afspraak maken
Terug naar blog overzicht

Wat zegt een kind nou echt?

 24 mei 2019      Myrthe van der Zanden
 

MyrtheWat zullen kinderen soms moe van ons worden. Wat wordt er toch vaak gezegd dat iets ‘in het belang van het kind’ is. Steeds vaker hoor ik mensen zeggen dat een kind iets anders bedoelt dan dat hij of zij daadwerkelijk zegt. Dat er interpretaties worden gegeven aan woorden van een kind. Stel nou en misschien zeg ik iets heel geks, dat als een kind iets zegt, het kind dat ook echt bedoelt? 

In scheidingssituaties wordt er vaak gedacht voor het kind. Er worden beslissingen genomen voor kinderen zonder dat er aan hen wordt gevraagd wat zij willen. En dan heb ik het over de kinderen onder de 12 jaar. Want kinderen boven de 12 hebben in Nederland het recht om hun stem te laten horen. En in sommige gevallen wordt daar  naar geluisterd.

En de kinderen onder de 12 dan? 

Er wordt van alles met ze besproken en dit wordt dan weer vertaald naar derden. Maar wat zegt een kind nou echt? Wat zegt een kind, zonder de creatieve vertaling van de volwassene?  Als we echt goed luisteren naar een kind en doorvragen om er zeker van te zijn dat we snappen wat ze bedoelen, dan kunnen we de kinderen echt goed helpen. Want gaat het daar niet om? Dat doen voor het kind, wat het kind nodig heeft. Waar het kind zich prettig bij voelt, zodat het kind de tijd en ruimte krijgt om te ontwikkelen en bezig te zijn met kinderzaken op leeftijdsadequaat niveau. 

Leeftijdsadequaat niveau

‘Leeftijdsadequaat niveau’ is ook zo’n term die ik steeds vaker tegenkom. Wat is dat? Zijn er richtlijnen voor welke woorden bij iedere leeftijdscategorie horen? Of is dat vooral gebaseerd op de interpretatie van derden? Natuurlijk hoor ik ook dingen waarvan ik denk dat een kind dat niet kan zeggen, dat een kind dat van een volwassene heeft opgepikt. Wat is dan juist om te doen? Het zo vertalen dat het geen waarde heeft wat het kind gezegd heeft? Of moet er juist doorgevraagd worden om erachter te komen wat het kind met die woorden bedoeld heeft? 

Het gevoel van dat je er mag zijn

Helaas hoor ik steeds vaker pubers zeggen dat ze al jaren aangeven dat ze iets niet prettig vinden, maar dat dit nooit serieus is genomen. Dit doet iets met kinderen. Door niet te luisteren naar ze op jonge leeftijd, leren we ze dat hun mening er niet toe doet. Kunnen we dan van ze verwachten dat ze zich in de puberteit ontwikkelen tot evenwichtige volwassenen die goed nadenken over beslissingen? Mogen we van ze verwachten dat ze verantwoordelijkheid nemen voor hun beslissingen? Ze hebben immers nooit ervaren dat een beslissing of zelfs een mening uiten, consequenties heeft. Terwijl het juist onze taak als ouder is om onze kinderen te begeleiden en ze te leren om hun goed doordachte mening te geven. En ze het gevoel te geven dat zij ertoe doen. 

Soms vraag ik me af of we wel willen horen wat het kind echt zegt. Is het misschien confronterend voor ons? Proberen we het te bagatelliseren zodat we niet naar onszelf hoeven te kijken? 

Wat zegt een kind nou echt? Ik wil het horen en dáár draait onze organisatie ook om.

Neem contact op

Je kan contact met ons opnemen voor een gratis kennismakingsgesprek of als je vragen hebt over je situatie. Wij zullen je dan zo snel mogelijk, maar in ieder geval binnen één werkdag, terugbellen.