"Hoe voorkom je een vechtscheiding?"

085 130 18 11
Afspraak maken
Blog overzicht

Vechtscheiding
Strijd bij scheiden, hoe komt het en hoe voorkom je het?

Karin Geurts

Wat gaat er soms toch mis wanneer mensen gaan scheiden? Hoe kan het toch dat mensen soms  zo met elkaar in strijd raken, dat zij zelfs (onbewust) ten koste van de kinderen elkaar kwetsen en pijn doen?

Terwijl dat absoluut niet is wat zij willen. In een scheiding (en een periode daarvoor) raken mensen elkaar en zichzelf in het diepst van hun zijn. Wat geraakt wordt is de basis van het bestaan.

Eens kozen mensen voor elkaar. Zij stelden zich kwetsbaar op naar elkaar. Zij kennen elkaar door en door, denken zij. Zij deelden lichaam en geest, in het volste vertrouwen: dat het voor altijd zou zijn. Samen kozen zij om kinderen op de wereld te zetten.

Pijn, verdriet en angst

Het vertrouwen wordt diep geraakt, beschadigd wanneer een van beiden zegt: ik wil (je) niet meer. Het vertrouwen dat je had in de ander raakt verloren. Het vertrouwen in jezelf wordt aangetast.

Pijn, verdriet en angst voor de toekomst, angst voor verlies. Angst voor een onzekere toekomst. Verdriet en rouw maken dat we reageren vanuit het primaire deel van ons brein: van daaruit zijn er 3 basisreacties Vluchten, Bevriezen of Vechten. Sommige mensen vluchten: sluiten zich letterlijk af van de ander, sommige zijn niet meer in staat tot denken of handelen (bevriezen), en sommige gaat vechten, vechten tegen dat wat pijn doet.

Men kan vaak nauwelijks meer helder, realistisch nadenken over wat verstandig is. Er wordt gedacht/ gehandeld puur vanuit gevoel/ emotie. Er wordt niet meer effectief gecommuniceerd met elkaar. Er wordt niet meer echt geluisterd naar elkaar. En erger nog, het lukt ouders in scheiding dan zelfs soms niet meer om naar de behoeften en gevoelens van hun kinderen te luisteren. Men lijkt in het wilde weg om zich heen te slaan, vanuit eigen pijn, boosheid en verdriet, zonder te beseffen wie daarbij geraakt worden.

Rouw en herstel van vertrouwen

Mensen hebben op zo’n moment behoefte aan hulp om uit die heftige gevoelens te komen en te gaan nadenken over het belang van de kinderen, maar ook van hen zelf. Nadenken over niet alleen de pijn en verdriet van het hier en nu, maar ook over het mooie wat er toch ook geweest is.

Over de toekomst en over het verwerken van verdriet en verlies. Hoe vreemd het ook klinkt; ook mensen in scheiding, of na scheiding kunnen baat hebben bij aandacht voor de relatie: hoe ga je straks verder met elkaar als ouders (niet als partners) van je kinderen. Daarin kan het stuk rouwverwerking worden meegenomen.  Rouwverwerking, herstel van de balans, die je kwijt was en herstel van zelfvertrouwen. Maar ook vertrouwen in de ander als ouder van de kinderen.

Vanuit mijn rol als mediator bij Zorgzaam Scheiden, komen de onderwerpen communicatie, verlies en verdriet, rouwverwerking en hoe verder als ouders ook na scheiding ruimschoots aan bod. Ik help partijen om elkaar weer te kunnen horen, de juiste woorden te vinden voor wat gezegd moet worden. Verwijten omzetten in behoeftes.

Een ervaring van een kind in vechtscheiding

Hieronder lees je een persoonlijke ervaring:

Even baal ik vreselijk dat ik met mijn potlood ben uitgeschoten. De rode lijn die te zien is op mijn tekening stoort me enorm. Ik leg mijn potlood neer en zoek in mijn etui naar de gum. Ik kom alles tegen: een liniaal, grotere en kleine pennen, een puntenslijper en een verfrommeld papiertje, maar geen gum. Op dat moment hoor ik een ijzige gil door het huis galmen. Van schrik, maar ook uit een soort reactie sta ik op van mijn bureaustoel. De gil is afkomstig van mijn moeder. Meteen daarna hoor ik het gebulder van mijn vader. Het is weer zo ver: de twee hebben weer enorme ruzie. Alleen klinken hun stemmen nu dringender en woester dan ooit.
Mijn slaapkamerdeur vliegt open en mijn broertje staat in de deuropening. Zijn ogen spreken boekdelen, de angst is er tot diep in te zien. Het enige wat hij doet is zijn schouders ophalen.

‘Ga maar gewoon naar je kamer, ze zullen zo wel weer ophouden.’ Zeg ik tegen hem.
Hij draait zich om en loopt terug naar zijn slaapkamer. ‘Blijf ook daar tot ik je vertel dat het weer oké is.’ Roep ik hem na.
Even is het stil beneden. Ik ga weer aan mijn bureau zitten, met een half-luisterend oor gericht op de situatie die zich beneden afspeelt. Nog voordat ik me kan richten op die vervelende, rode potloodstreep begint het geschreeuw zich beneden verder te ontwikkelen. De situatie verplaatst zich van de woonkamer naar de gang, waar alles nog harder galmt, waar het geschreeuw zich onder aan de trap afspeelt en daar waar we niet kunnen ontkomen aan de scheldwoorden, nare zinnen en verwijten.

Het geluid wat nog vervelender klinkt dan het geschreeuw is het getik en het gebonk wat ik hoor. Na alle ruzies die ik al heb meegekregen in het huis weet ik precies wat dit geluid is. Dit is het geluid van de handen die mijn vader, maar ook mijn moeder niet thuis kunnen houden. Soms hoor ik spullen vallen, soms hoor ik geduw en getrek. Dat is het punt dat ik opsta en zonder twijfels van de trap af loop. Op de derde trede, de meest wiebelende trede van de trap, blijf ik staan en schrik ik van de situatie die zich voor mijn neus afspeelt. Mijn vader en moeder staan lijnrecht tegenover elkaar. De woeste blik in de ogen van mijn vader is het eerste wat me opvalt. De wanhoop op het gezicht van mijn moeder is het tweede. Dan gaan mijn ogen naar de gebalde vuisten van beiden, vallen me de tranen op die over mijn moeders gezicht rollen en zie ik hoe hun benen wijdbeens staan in een soort aanvalsmodus.

‘Hou eens op met ruzie maken! Roep ik vanaf de trap. Geen van beide geeft enige reactie. Het is alsof ze niet door hebben dat ik er ben. Ik verplaats me dan ook van de trap naar de achterdeur in de gang. Door mijn sokken heen voel ik de koude vloer onder me. Niet alleen dat geeft me de rillingen, maar de ruzie die zich iedere seconde verder ontwikkeld voor mijn neus ook.

‘Stop! Schreeuw ik uit. Weer geen reactie. De hand van mijn vader gaat ondertussen naar mijn moeder. De scheldwoorden worden steeds erger en nog voordat ik opnieuw wil laten merken dat ik er ben zie ik hoe mijn vader mijn moeder vastpakt en onderuit haalt. Het kistje wat in de gang staat als decoratie vliegt aan de kant. Ik hoor de knal van mijn moeders hoofd of lichaam wat ertegen aan knalt. Mijn ogen schieten van mijn ouders naar mijn broertje die zich inmiddels bovenaan de trap meldt.
De kreten die door de gang galmen dreunen door in mijn hoofd en de paniek begint toe te slaan.
Wanneer mijn moeder weer opkrabbelt van de grond ga ik tussen de twee in staan. Opnieuw reageert niemand. Hun blikken zijn nog altijd op elkaar gericht. Ik ga tegenover mijn vader staan en probeer me groot te maken. Ondanks mijn kleine kinderlichaam voel ik me dapper en is de drang om een van mijn ouders, in dit geval duidelijk mijn moeder, te beschermen tegen het geweld van de ander.

‘Raak mijn moeder niet aan!’ Roep ik naar hem. Even reageert hij door me kort aan te kijken. Zijn blik, waarin alleen maar duisternis en woede te zien is veranderd niet. Hij wil me aan de kant zetten, maar dat laat ik niet toe. Achter me begint mijn moeder weer te schreeuwen en mijn vader wil opnieuw een stap naar haar toe zetten. Ik schop hem tegen zijn scheenbenen aan, zo hard als ik maar kan. Door de adrenaline zal hij dat vast niet gevoeld hebben. Hij zet een nieuwe stap. Deze is groot genoeg om mij enigszins aan de kant te duwen. Een nieuwe aanval wordt ingezet, maar ik spring ertussen. De klap die bedoeld was voor mijn moeder vang ik op. Op mijn beurt helpt mijn adrenaline weer om hier maar weinig van te voelen.

Boven aan de trap hoor ik de stem van mijn broertje. Even was ik alweer vergeten dat hij daar stond. Ik had hem nog zogezegd dat hij in zijn slaapkamer moest blijven.

Bekijk hier onze campagne-video over Vechtscheiding:
Video

Heb je vragen over je scheiding of ben je op zoek naar een mediator die bij je past?

Kom in contact met een scheidingsbemiddelaar bij jou in de buurt

Wij nemen binnen 1 werkdag contact met je op en helpen je graag verder.

Afspraak maken